To będzie jedna z ostatnich notek na tym blogu. Kiedyś myślałem, że będę prowadzić bloga tak cholernie długo, że zbiorę masę czytelników (chociaż ostatnio ich przybyło, cholera wie skąd się wzięli ale bombardują mi pocztę…). Ale dzisiaj nie o nich…

Jak mogliście ostatnio zauważyć Tomaszek prowadzi ostatnio życie 20letniego, zgorzkniałego, smętnego małego człowieczka który ogląda mase wypożyczonych z wypożyczalnii (nie ściągam filmów! ) filmów. Noi studiuje jeszcze – tylko kurwa jak tu zaliczać kolosy jak się śpi po 4 godziny dziennie od 3 tygodni? Ano zaliczam – bo tylko to mi zostało.

Posrało mi się moi drodzy czytelnicy. Konia z rzędem temu, który mi powie, że większość związków jest tak trwała, że aż po grób.
Znacie takie związki? Owszem. Dopóki w nich trwacie. Później stają się czasem przeszłym. Ale nie martwcie się też tak miałem! Tak kurwa mać miałem.

Ciężko mi się pozbierać, zwłaszcza, że wszystko co robiłem – robiłem dla niej. Studia, ostatnio ten pierdolony basen i a6w, każde wyjście z moimi ludzmi – też było tylko dla niej, żeby móc godzinę czy dwie bawić się popijając piwko… za dnia spotkania po nocy nauka – nie narzekałem – miałem motywację że jutro znów się zobaczymy. A teraz? Jakoś dziwnie mi się nie chce.

Moi ludzie w czwartek (19.X) zauważyli, że wyglądam jakby życie ze mnie uszło – poszliśmy na studencką dyskotekę. Bawiłem się przednio – żalowałem że każda dziewczyna z którą tańczyłem nie była nią, potem gdy przez połtorej godziny siedziałem na przy stole- żałowałem że nie siedziałem z kim? no? no? blisko… tak, z nią.

Żałuję że nie będzie mi już dane w zajebistą piździcę pobiec do niej, żeby być szybciej niż autobus (wiecie o co chodzi, szedłem na przystanek i zamiast 5 minut na solariska wolałem sie przebiec – z reguły byłem do przodu o jakies 2 minuty:) ), żałuję że już nigdy nie zobacze jej durnego, głupiego pudla – który w gruncie rzeczy był jednym z fajniejszych psów – ale który facet powie na psa dziewczyny że jest fajny powiedzcie mi? Najbardziej, żałuje że nie zdążylem z kilkoma rzeczami… ale to juz zostawie dla siebie. Wieżcie mi – 19 grudnia miał być jednym z zajebistszych dni w moim i jej życiu. Zacząłem go planować już na początku października (jak wiedziałem, że dostane stypendium) – teraz kurwa muszę wszystko odkręcać i robić z siebie idiotę. Uwierzycie że nawet zamówiłem dźwig na godzinę? Gdybyście wiedzieli po co mi ten dźwig to by wam morda opadła… Zresztą to nie jest w cale takie łatwe wytłumaczyć że już go nie potrzebuje – zwłaszcza że wiedzieli po co mi on  i nawet zeszli z ceny Miałem też pomysł żeby pocisnąć solówke dla niej gdzies na jakim karaoke – ale jakoś nigdy nie miałem okazji sie na owym pojawić…
Moge tak wymieniać i wymieniać was to będzie gówno obchodzić, możecie zaśmiać mi się w twarz – mam to w dupie, ale nie mam w dupie tego…

Ze nie ma w Krakowie miejsca które by mi się z nią nie kojarzyło. Przez ten zajebiście długi okres czasu nie było chyba miejsca gdzie nie byliśmy. Ale wiecie jak jest, gdy kończy się związek nie ma mowy o remisie. Ktoś zawsze wygrywa. Prawie zawsze jest to ta osoba, która pierwsza decyduje się odejść, najczęściej jest to mężczyzna, jako jednostka silniejsza i mądrzejsza, kobiety zaś lamentują i popadają szybko w ramiona jakiegoś misia-zagłaskacza-pocieszyciela – i potem znów lamentują… Tyle, że w tym momencie ja przegrałem… dlatego 11 stycznia (na 80%) wyjadę. Nie chce mi sie zagłębiać w szczegóły – bo powoli chcę juz konczyć tą pizdowatą notkę. Planowany powrót to październik. Nie ma co się oszukiwać – ten wyjazd nie jest spełnieniem moich marzeń – jest moją ucieczką.

Zastanawia mnie tylko czy dało się temu zapobiec… Może i chciałbym… Nie, chciałem to jeszcze jakoś naprawić, ale jeśli takie drastyczne kroki jak to całe pierdolone rozstanie, ten cały pierdolony wyjazd, moze nawet tekst ‘o idealnej kobiecie’ (który bądź co bądź zawsze będzie napisany dla niej) i wiele wiele innych – nie potrafiły wzbudzić chociaż iskry tego co było kiedyś, nie potrafiły wskrzesić chociaż odrobiny nadziei… złudzenia – chyba już nic nie potrafi… Ta notka też tego nie zmieni. A wierzcie mi kurwa – że chciałbym żeby zmieniła.

Wiem, że za parenaście dni, ostatniego wieczoru w Krakowie udam się tam gdzie się to wszystko zaczęło. Będę rozmyślać – o pierwszych wspólnych wakacjach, o tych ostatnich, o liceum, o zakopanym, o wspólnych nocach, o problemach które przez tak długi okres czasu udało nam się pokonywać…

Wiecie co to jest Mimoza? Kwiatek taki… Próbowaliście kiedyś dotknąć tych liści?
One pięknie rosną, ale więdną przy najmniejszym dotyku.
Ja chyba będę chciał zachować w pamięci młodą, piękną kobietę, którą kocham, niż “dotknąć” jej po rozłące i rozczarować się…
Ja też kiedyś poznam kobietę, która nie będzie moją mimozą. I wrócę z nią do Huty, pokażę jej te miejsca, które w mej pamięci pozostaną symbolem pięknego acz głupiego uczucia, miłości, której piękno polegało na tym, że się już nigdy się nie urzeczywistni…
Ja takiej miłości nie chcę… Tego wszystkiego nie chce…

KONIEC.

To nie jest dzień jak co dzień.

Dobra miala byc notka… ale sie nie pojawiła? Dlaczego? poprzednia notka (update dla ani) jest dość popularna, wiec doszedlem do wniosku, ze kolejną opublikuje jak sie troche uspokoi.

Przeszło mi tez przez myśl zeby w koncu przestać pisać – wiem ze byście tego umysłowo nie wytrzymali – ale tak sobie pomyslalem,  ze to by bylo zajebiste zamknąć bloga notką – która powoduje takie zamieszanie. W koncu nie wazne jak sie zaczyna, ale jak sie konczy…

Nie wiem, pomyslimy. Aha, Wyłączyłem juz moderacje komentarzy. Byla wlaczona bo balem sie ze napiszecie cos durnego – zawiadlem sie na was bo nic takiego nie napisaliscie. Wiec znow panuje tu swa wola. Mozecie pisac co chcecie, i tak mam to w dupie.

Notke wam jutro drogie baranki boże napiszę – jutro albo za dwa dni właściwie – zobaczy się jak to będzie ze statystykami:) a uprzedzam, bo dość ważna ona będzie. O uczuciu które pewnie wielu z was doświadczyło – jednakże źle interpretowało:)

Tak sie zastanawiam… poprzednia notka zasługuje na szczególne miejsce na blogu – nie pytam was o pomoc co z tym fantem zrobić bo wiem  że i tak nie będziecie wiedzieć:) Sam sobie muszę ją jakoś wyszczególnić.
Powiedzcie mi tylko jeszcze, dlaczego potraficie drzeć ryje kiedy nie trzeba, a jak coś ważnego się tu pojawia to takie z was chojraki ze nikogo na komentarz nie stać? Wyjątkiem jest rafał który drze się kiedy nie trzeba, ale jednak coś napisał.

ok nieważne, rozpisałem sie jak głupi. Mialo być krotko i zwięźle a wyszlo jak zawsze – czekajcie na notke. Pa

“Pewna legenda opowiada o ptaku, który śpiewa jedynie raz w życiu, piękniej niż jakiekolwiek stworzenie na ziemi. Z chwilą, gdy opuści rodzinne gniazdo zaczyna szukać ciernistego krzewu i nie spocznie póki go nie znajdzie.
A wtedy wyśpiewując pośród okrutnych gałęzi nadziewa się na najdłuższy i najostrzejszy cierń.
Umierając, wznosi się ponad swój ból, żeby prześcignąć w radosnym trelu słowika i skowronka.
Jedna…najpiękniejsza pieść…za cenę życia!
Cały świat wtedy zamiera, aby go wysłuchać, uśmiecha się nawet Bóg w niebie…
Bo to, co najlepsze, jest zawsze okupione ogromnym cierpieniem.”
“Ptaki Ciernistych Krzewów”

Idealna kobieta jednym spojrzeniem sprawi, że przypomnę sobie o tym, jakim szczęściem jest bycie z nią. To taka, która będzie mnie kochać tak bardzo, żeby wybaczyć wszystkie wady. Ludzie, którzy prawdziwie kochają, potrafią wiele wybaczać. Idealna kobieta zamilknie wtedy, kiedy wie, że należy to robić i wygarnie mi wtedy, kiedy sobie na to zasłużę.
Idealna to taka, która wkurzy się, gdy naświnie wokół siebie, taka, która będzie mi marudzić, że się źle odżywiam i za dużo siedzę przed komputerem.
Idealna kobiet będzie kupowała do domu kwiaty i opierdalała mnei za to, że nie dostrzegam ich piękna. A w nocy wyjdzie na dwór, aby do samego rana gapić się na gwiazdy, po czym wróci i zbudzi mnie tylko po to, aby powiedzieć, że kiedyś razem na nie polecimy…
To także taka kobieta, która słysząc od kogoś plotki na mój temat powie głośno, żebyście dali mi spokój, i jak lwica będzie walczyć o moje dobre imię. I wreszcie – chciałbym, aby to była taka kobieta, której podziwiałbym piękno, ale bał się jej rozumu.

Piękno kobiet, bagatelizowane przez pasztety naiwnie twierdzące, że liczy się charakter – jest najważniejszym elementem poszukiwań ideałów.

Idealna kobieta, to taka, wobec której zaniemówiłbym, całkowicie zauroczył i podporządkował swoje życie niczym Martin Eden po spotkaniu panny Ruth. (kliknij w link)
Niechże i będzie w niej trochę z Beatrycze opisanej przez Dantego – złośliwej, ciut zarozumiałej, wyniosłej i co najważniejsze – niedostępnej wszystkimi zmysłami.
Mógłbym tę kobiete traktować jak swoją Dulcyneę i za nic w świecie nie dostrzegłbym jej wad i niedoskonałości.
Można tych postaci wymieniać i wymieniać, wszak tematem zdecydowanej większości dzieł światowej literatury jest właśnie miłość.

Książkowe ideały mają jedną wspólną cechę – wszystkie kobiety były piękne, a miłość do nich nieszczęśliwa.
Jest w tym trochę prawdy, że najpiękniejsze uczucia to te, których nigdy nie mamy okazji urzeczywistnić.
A jeśli już nie urzeczywistniamy, to przegrywamy.
Tak jak przegrali wszyscy wymienieni przez mnie bohaterowie. Bo nie ma prawdziwej miłości, która nie kończy się cierpieniem. Wiedziała o tym Twain’owska Ewa, która w swoich pamiętnikach modliła się do Boga, aby pozwolił jej umrzeć albo razem z Adamem albo przed nim. Aby Bóg oszczędził jej cierpień utraty mężczyzny, który “był tylko jej”. Jej modlitwy zostały wysłuchane. To Adam na jej grobie napisał o raju, który był tam, gdzie była ONA.

Spotykając idealną kobietę godzimy się na cierpienie.
Świadomie, wręcz masochistycznie, jak ciernisty ptak, szukamy własnego ciernia, który prędzej czy później zabije nasze serce.
Czy w takim razie najlepiej jest c ałe życie walczyć o ideał i spotkać się z nią tuż przed śmiercią? Tak jak Honoriusz Balzack, który 15 lat próbował zdobyć serce pani Hańskiej. I zdobył je. Parę miesięcy przed śmiercią, będąc już u kresu sił. Tyle lat poświęcił, by zdobyć cel i nie dane mu było rozkoszować się zwycięstwem.
Ale wszedł na szczyt, z którego nie zszedł pokonany.

cd notki Dla Ani.

O tak, być na szczycie uczuć i nie zostać przez nie pokonany…
Trwać w poszukiwaniach i być zawsze blisko celu, ale nigdy go nie zdobyć.
Być tam, gdzie nie ma poszukiwań, zerwanych związków, niezgodnych charakterów, fizycznej brzydoty i śmierci.
Szukać, uparcie szukać, być tuż tuż, ale nigdy nie znaleźć tej, której gesty i słowa będą cierniem popychającym nas w otchłań śmierci.
Szukać i nigdy nie znaleźć tej, której pocałunek będzie kładł mnie do snu, w zapachu której zasnę i rankiem budzącym dotyku

Trwać w marzeniach o kobiecie, która przytuli mnie, po czym delikatnie odsunie opuszczając wzrok, jakby zdawała sobie sprawę z kruchości chwil.
Oczami wyobraźni widzieć jej oczy, lekko szkliste zachodzące łzami szczęścia i zwarte usta, które leciutko, prawie niewidocznie uśmiechają się do ciebie.

A może poddać się dosięgnąć celu?
Dotknąć, poczuć, zobaczyć, usłyszeć… Być przy tej jedynej, tej bezwarunkowej, tej ostatniej, tej, która nigdy nie przeminie.
I mieć świadomość, że nie ma raju tam, gdzie jest ona.
To ona jest rajem.
I już nic nie mówić, nie słyszeć, nie dotykać… Zatopić się idealnej pieśni, której imieniem jest idealna “miłość”.
I przestać żyć, bo po takiej chwili – nic już nie może być piękniejsze.

Bywa i tak, że przeciwieństwem prawdy nie jest kłamstwo, tylko gówno.

Kliknij nizej, w Continue reading ‘Cała prawda…’ łosiu…

Bo to jest tak, że wystarczy być gównem, zachowywać się jak gówno i wysrać z siebie kilka gównianych zdań, które w swym brzmieniu objawiają wielkie gówniane prawdy, a my weźmiemy to z połykiem, rytualnie obsmarujemy i porozrzucamy wokół siebie, aby inni poczuli aromatyczną woń głupoty doprawionej ignorancją.
Zapotrzebowanie na coś, co nazywamy “prawdą” jest doprawdy ogromne i zawsze – choćbyś nie wiem jakiego mędrca posłuchał – głoszenie całej prawdy sprowadza się do obrzydzania życia innym. Mi włącznie.

Ile to razy słyszałem gówniane słowa ludzi, którzy to co mówili, mogli sobie podcierać dupę? Czemu wciąż nie doczekałem się flaszeczek za pomoc w egzaminach? Gdzie ta 0,7 za zdaną sesję? Gdzie Ci ludzie, którzy kiedyś obiecywali wspólny wypad na piwo czy zapalenie Sziszy? Gdzie te wszystkie obiecane spotkania, chwile? Tak was pytam.

Ci wszyscy, którzy wypowiadali te słowa wypowiadali je od dupy strony. Jak się później okazało była to jedna wielka gówno-prawda. Oczywiście, w cuda nie wierze i wiem ze prędzej czy później te flaszeczki bądź shishę wypije/zapalę sobie sam, jednak wiem, że w przyszłości tym ludziom obsmaruje mordy – gównianym słowem.

Tak się zastanawiam, czy ja też taki jestem? Czy ktoś kto czyta tą notkę nie pomyśli sobie: Ty chuju złamany czemu piszesz o sobie? W sumie – nie obchodzi mnie to. Ja zawsze staram się dotrzymywać danego słowa. Możliwe nawet że wyśmieją mnie osoby, które mam na myśli pisząc te słowa…

W porządku.

Byle głośno, bo czasami jestem głuchy na odgłosy plebsu.

Tak, to jest początek.
Nowego Tomaszka? Niezupełnie.
Stary Tomaszek nie był przecież taki zły, dlatego długość, forma tematyka tekstów, do których was tumoki przyzwyczaiłem, pozostaną bez zmian. Częstotliwość ich ukazywania na pewno się nie zwiększy, choć jak spojrzymy wstecz to… no wakacje były nie wymagajcie cudów.

Co zatem się zmieni? Wszystko.
Wiem, co muszę zrobić, aby ożywić to miejsce.
Przede wszystkim częściej aktualizować bloga. Nie ma potrzeby pisania długawych notek, po których sikaliście z przesytu mądrości. Mogę wrzucać krótsze – ale częściej.
Tematyka tego bloga będzie obracała się wokół kobiet i mężczyzn. Wokół Tomasza, i jego życia oczywiście też. Zapomnijcie o wszystkim, co dotychczas tu się działo. Teraz już możecie nawet napisać, co was najbardziej denerwowało, bo to nie ma najmniejszego znaczenia.
Wiem, dokąd zmierzam i czym to miejsce będzie. Ostatnio wszystkie moje plany wdrażam w życie (o tym jutro) I – cholera – wiem, że teraz będzie tu fajniej.
A jeśli patrzysz na nowy wygląd bloga i myślisz, że nie pasuje on do Tomasza, to znaczy, że – masz racje. Nie chce tego szablonu. Chce inny – fajniejszy:-).
Bo wiecie zmiany są… są dobre.

Powiedzcie teraz: wszystko będzie dobrze, Tomaszku

I jeszcze jedno. Jak Ci się tu nie podoba to wypierdalaj stąd. Nie potrzebuje tu Ciebie, a każdy przecież jest do zastąpienia – zwłaszcza ty.

ODPRAWA

Przede wszystkim czuje sie w obowiazku ostrzec was przed jednym: nikomu nie zycze trafic na mnie i Karola podrozujacych liniami lotniczymi.
Nie zebysmy we dwojke stanowili jakies zagrozenie albo robili niesamowita rozpierduche…
Ostrzegano mnie, zeby przyjsc dwie godziny wczesniej. I przyszlismy dwie godziny wczesniej, ale byla kolejka. I to taka jak za komuny po jeansy.
- Karolku, nie ma rady, musimy przecierpiec.
- Chodz… – odparl, chwycil za mnie rekaw i pociagnal za soba.
Podeszlismy do tej strasznej tasmy, polozylismy wszystko co metalowe… i kurwa stalo sie…
- ma pan laptopa w pleckaku?
- no mam…
- prosze wszystko wyciagnac.
CHUJ BY TO! WEZ SIE TU PIERDOL ZE WYCIAGANIEM I PAKOWANIEM WSZYSTKIEGO GODZINE… Ale…
Odprawa przebiegla bardzo sprawnie mimowszystko. Przemycilismy wszystko co mozna bylo przemycic.
W sklepach wolnoclowych nic zesmy nie kupili, wypilismy po kawce, zrobilismy przeglad dup lecacych z nami. Nikogo nie namierzylem.
8 staruszek, 5 zon z mezami, 2 pary kolezanek.
Pierwsza para – dwie rude, piegowate laski ubrane w glany. Nou koments!
Druga para – jedna gruba, druga tez brzydka. Nou koments!
Zaczalem modlic sie, zeby chociaz pogoda byla i zarcie dobre…

Ostatni raz samolotem lecialem jakies … nigdy nie lecialem.

Wydawalo mi sie, ze sie nie boje latania. Przeciez wiem, ze rocznie po niebie lata dziesiatki (setki?) tysiecy samolotow, a spada zaledwie kilka. Predzej jebnelibysmy szostke w totolotka niz wsiedli do maszyny, ktora pierdutnie.

JA chcialem koniecznie miejsce przy oknie. Jednak karol dostal przy oknie, a ja kolo jakiegos skurwysyna. Wkurwial mnie caly lot - ze sie wierce, itp – a co mialem robic jak sie balem kurwa mac?  
Humor mi sie poprawil kiedy karol powiedzial:
- Ja pierdole… Siedzimy na jebanym skrzydle! A chcialem se popatrzec…
-  Ja sie chyba boje – przyznalem.
- Czego?
- Widziales pilota? Wchodzil po schodach i sie potnal o stopien. Pilot jest, kurwa, albo slepy albo pijany!

Podobno najwiecej wypadkow jest podczas startu…
Maszyna podniosla sie w gore, ja odetchnalem z ulga, az tu nagle…zaczela sie szybko obnizac.
- Spadamy ! – az krzyknalem i kilka sekund pozniej po calym pokladzie rozniosl sie smrod… gowna.
Przysiegam z reka na sercu, nie moje gowno to bylo! Karola tez nie, bo ten wydawal z siebie okrzyki jakby ujezdzal siakiegos byka na rodeo. Zlapala go glupawka, prawdopodobnie tak odreagowywal stres, a gdy on odreagowuje, zaczyna sie zachowywac jak krol swiata.

Rozpial pas i podniosl sie lekko z fotela.
- Czy moge prosic o uwage – zwrocil sie do wciaz wystraszonych pasazerow. – Prosze sie o nic nie martwic, nie spadamy, bo juz znowu sie wzbijamy. Niestety ktos sie spierdzial, zapewne do konca zycia tylko jedna osoba w tym samolocie nie bedzie sie zastanawiala, czy zrobil to sasiad obok.Bardzo prosze, aby ktos z przodu otworzyl okno. Dziekuje. Aha – pilot mowil po niemiecku

Jedzenie w samolocie smakowalo jak gowno.
Wydawalo nam sie, ze jemy zmielonego kurczaka, ktory zostal im ze swiat Bozego Narodzenia. Kelnerka oznajmila, ze to bulka z szynka jest. Kelnerka mowila po niemiecku
Lot byl koszmarny. Trzeslo jak cholera, co 15 minut kazano nam zapinac pasy. Balem sie. Naprawde sie balem. Obiecalem Bozi, ze jesli przezyje ten lot to pojde do kosciola, do spowiedzi, dam na msze, bede codziennie pisal notki. Wyladowalismy szczesliwie, a ja mam nadzieje, ze Bozia zna sie na zartach

Na miejscu okazalo sie, ze z tych wszystkich idiotow, ktorzy z nami lecieli, nikt nie zmierzal do Madrytu. Bylismy w Monachium. Czekal nas kolejny lot.
Karol podszedl do Pani w check-inie i chcial o cos zapytac. Zaczal od:
- Do You speak English?
W tym momencie nie chcialem sluchac dalszej czesci rozmowy…
Karol troche panikowal, ze sie spoznilismy na lot, ze nie ta bramka… ale jakos sie udalo… i dolecielismy do Madrytu.

Co bylo dalej – w nastepnej notce Ciao. Komciajcie ;*

Wlasnie siedze w warszawie w zlotych tarasach, kolo burger kinga i KFC.Na przeciwko kolega Pawel, wydupca za 2 dni na 10 miesiecy do Austrii. Nie zna języka, kultury – niczego. Chce poznać świat.
Ja, pojutrze wydupcam do hiszpanii. Wlasnie sie dowiedzialem ze moja praca jako wolontariusz bedzie polegala na opiece nad dziecmi. To troche komplikuje sprawę ponieważ po angielsku z nimi nie pogadam. To będzie ciekawe doswiadczenie, sam jak palec (bo karol ma inna prace) w obcym państwie. Nowa kultura, miasto, wyzwania. Dostosowanie się do panujących obyczajów, pokonywanie problemów – które napewno mnie nie ominą.

Na szkoleniu poznałem wielu wspanialych ludzi. Zwlaszcza Wojtka, Dagnę i Nut. Ale o tym jutro jak wrócę do domu. Jedno jest pewne – nie żałuję ani jednej minuty nauki, i doświadczenia spędzonej tutaj. Żadnej. Nawet nie mam za kim tęsknić. I tak jestescie chujami – z wyjątkiem tej jednej osoby… no i Dzba chociaz jego nagie zdjecia i tak sa juz w necie.
Czuje… ze chce to robić… i cos w sobie zmieniam. Trzymajcie sie.

Jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, za pięć dni będę martwy.

Zostało pięć dni do odlotu, a ja przestaję sobie ze wszystkim radzić. Pierwszy raz od dawna pomyślałem sobie, że przydała by mi sie siostra. Choćby po to, abym mógł ją bić w kryzysowych chwilach.

Jestem na 99% przekonany, że samolot, którym polecimy do Hiszpanii rozdupi się po drodze. Ja wiem, że samoloty są bezpieczne, ale przecież co jakiś czas spadają. Ostatnio nawet spadł. Założę się że chciał pierdyknąć w blok Dzioba, ale nie udalo sie. To mój spadnie na ten blok pewno. Poza tym nie jestem pewien, czy w ogóle wsiądę do samolotu. Na lotnisku podobno trzeba być dwie godziny wcześniej. Po jaką cholerę? Nie wiem. Wiem natomiast, że jeśli ktoś zostawi mnie i Karola na dwie godziny żebyśmy się nudzili, to coś wymyślimy. Na przyklad sie pobijemy, i tyle bedzie z wylotu.

A propos wylotu.
Z tego całego stresu, nie mam głowy do niczego, więc na wszelki wypadek sporządziłem sobie notatki. Co zabrać w podróż?

* pięć paczek prezerwatyw (zrobie sobie motylki i koło do pływania z nich)
* 10 sztang fajek (wiem nie pale, ale stres zrobi swoje)
* po dwie pary majtek i skarpetek na zmianę
* tasak na czarnuchów
* scyzoryk
* wazelinka
* otwieracz
* korkociąg
* samoopalacz

W związku z tym mam kolejnego stresa. Czy jest jakiś problem na lotniskach z wywożeniem fajek? Czy będą otwierali mi torbe i wypieprzali wszystko sprawdzając czy nie wiezie prochów?

Na całe szczęście kasę mam. Dzięki pomocy proboszcza, i księży z pobliskich parafii udało mi się uzbierać ponad 30 tys. złotych. Powinno starczyć na drobne wydatki, a jak coś zostanie to kupię sobie rower.

W ogóle, jestem na 99% pewien, że nawet jeśli jakimś cudem dolecimy, to i tak wdepniemy w jakieś gówno. Karol powiedział mi dziś, że nie wrócimy do Polski jeśli nie zaliczy murzynki, ja nie okradne pierwszego lepszego hiszpana, i nie rozpierdolimy jakiegoś zabytku. Czuję w moczu, że szybko przekonamy się jak wyglądają tamtejsze więzienia. Mnie by to się nawet podobało, z pewnością napisałbym kilka ciekawych notek jak choćby “Jak ładowano mnie ,,,”. Nieważne.

Dlatego pozwólcie, że na wszelki wypadek pożegnam się z wami. Jeszcze wrzucę ze dwie notki jutro lub pojutrze, bo mam zaległe i następne będą albo z Hiszpanii albo nigdy. Szkoda, że nie mam możliwości ucałowania was, wyściskania i wydupczenia, stąd pozostanę tylko przy kilku słowach podziękowania za ten wspólnie spędzony czas.

Jeszcze nie wiem czy zginę w samolocie, czy podepta mnie lama albo inny słoń, być może utopię się w basenie, albo w pijackim amoku postanowię popełnić rutualne samobójstwo. Mam złe przeczucia.
Mówią, że należy żyć tak, aby po twojej śmierci zrobiło się innym smutno. I chyba mi się udało to życie. Wybaczcie drogie panie, że nie wszystkie przeleciałem, wybaczcie panowie, że nie z każdym się napiłem..
Bylebyście tylko od czasu do czasu pamiętali, że był sobie tak ktoś jak ja.